Een schuldbewust en verlost 2013 gewenst

 Het nieuwe jaar is op het moment dat ik dit schrijf nog maar 15 dagen oud. Een jaar in een lange, lange reeks van jaren waarin elk jaar een jaar is waarin de HERE elke seconde regeert. Echt elk jaar een jaar anno Domini, een jaar van de Here. Dat geeft voor de gelovigen, dat geeft voor de kerk hoop. Ook in een tijd waarin veel kerken gesloten worden. Het is ook een tijd waarin tot in kerken toe gezegd wordt dat het niet om de vergeving gaat die je persoonlijk elke dag nodig hebt. We leven in een tijd waarin we als mensen van persoonlijke schuld niet veel willen weten. 

Prof. van den Brink over Tom Wright

 Zowel in het ND als het RD konden we  een verslag lezen van de toespraak  die prof. G. van den Brink gehouden heeft op de conferentie voor predikanten van de Gereformeerde Bond begin januari.
In zijn lezing ging Van den Brink ook in op de theologie van Tom (N.T.) Wright.  Meerdere boeken van hem zijn ook in het Nederlands vertaald.  Ook onder ons worden zijn boeken gelezen. Zoals bijvoorbeeld: “Paulus voor iedereen, Romeinen deel 1 en 2”.  Hij wordt gezien als een orthodox theoloog vooral om wat hij over Christus’ opstanding geschreven heeft. Juist als dat de algemene indruk is, is het goed om te luisteren naar wat Van den Brink ons ook over Wright vertelt.

Ik geef hier van iets weer uit de verslagen van het ND en RD:
“Dit nieuwe perspectief op Paulus leidt onder meer tot een verschuiving in het denken over de rechtvaardiging. Zoals bij de bekende anglicaanse oud-bisschop Tom (‘N.T.’) Wright. Van den Brink: ‘Opvallend is dat de vergeving van persoonlijk schuld voor Wright (…) geen rol van betekenis speelt. De rol van Christus bestaat veel meer in het Koninklijke dan in priesterlijke termen: het kruis moet begrepen worden als de overwinning op de machten van het kwaad en niet zozeer als verzoening van de zonde.” (ND 5 januari 2013).
Dat we hiermee ook heel duidelijk met de geest van onze tijd te maken hebben wijst Van den Brink duidelijk aan. We lezen in het verslag van het ND daarover:  “Zo speelt Wright volgens de dogmaticus knap in op hoe hedendaagse westerse mensen het leven ervaren. ‘Wie verstaat zichzelf nog als schuldig  tegenover God en als volstrekt aangewezen op Zijn genadige vrijspraak in Christus, op de boodschap van de rechtvaardiging door het geloof alleen?’”
In het verslag van het RD van dezelfde datum lezen we dan nog dit: “Noties van persoonlijke schuld en verdoemelijkheid voor God zijn aan het verdwijnen. Deze zijn volgens Wright niet noodzakelijk om voluit christelijk te kunnen zijn.”
 We hebben hier te maken met iets dat ook ons en onze kerken raakt. Je voelt meerdere keren de weerstand en de ergernis als benadrukt wordt in een gesprek of in de prediking dat je elke dag weer persoonlijk vergeving nodig hebt. Dan ben je zwaar en somber, terwijl dat nu juist het heerlijke evangelie is: Christus is gekomen om voor onze zonden te sterven. Hij is de bron waar we elke dag weer vergeving op het gebed mogen krijgen.
Dan denk ik aan het begin van artikel 23 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis waarin we het onderwijs van de Heilige Geest in Gods Woord zo samenvatten: “Wij geloven dat ons heil gelegen is in de vergeving van onze zonden om Jezus Christus’ wil. Daarin bestaat onze gerechtigheid voor God. Dat leren David en Paulus ons door te verklaren: Zalig is de mens aan wie God gerechtigheid toerekent zonder werken (Ps. 32:2; Rom. 4:6). En dezelfde apostel zegt, dat wij om niet, anders gezegd, uit genade gerechtvaardigd zijn door de verlossing in Christus Jezus (Rom. 3:24). Daarom houden wij dit fundament vast.”
Het is belangrijk dat we ook in 2013 als kerken leven uit de vergeving van de zonden. Elke dag weer. Dat dit ons in de prediking steeds weer voorgehouden wordt.
We hebben het daar moeilijk mee. Algemene schuld, daar kunnen we nog over spreken maar op persoonlijk schuld willen we in onze tijd niet aangesproken worden. Zeker niet als er dan een ander is die je daarvan moet redden.  Dat zie je ook in de moderne literatuur.

De ander iets verschuldigd zijn 

Het nieuwste boek van Tommy Wieringa heeft als titel: ‘Dit zijn de namen’.  In dit boek komt op een bepaald moment voor dat een zwarte man een achterblijver helpt. Er is een groep die door de steppe zwerft en waarvan er al meer op de tocht sterven. Ieder denkt eigenlijk aan zijn eigen belang. Wie achterblijvers helpt brengt zichzelf in gevaar. Alleen een geheimzinnige zwarte man is anders. Als hij een van de achterblijvers geholpen heeft en toch weer bij de groep gekregen heeft, lezen we deze zinnen: “Hoe was de zelfopoffering van de zwarte te verdragen? Hoe kon je er vrede mee hebben dat je een ander je leven verschuldigd was? Hoe verloste je jezelf van die schuld.”  (Tommy Wieringa, Dit zijn de namen, Amsterdam 2012  p. 72).

Waar Gods liefde in Christus ons echt verkondigd wordt, zien we juist onze schuld. Wanneer ons Gods liefde in Christus voorgehouden wordt, zien we in het licht van Gods liefde juist hoe we schuldig staan en elke dag vergeving nodig hebben. Wie dat niet wil en niet over persoonlijke schuld wil spreken zet zich buiten de kring van Gods liefde.  Dan leef je geen echt christelijk leven. Hier zien we wat het is om jezelf te verloochenen. Je zegt vanuit je hart dat je jezelf niet kunt redden. Dat je juist als schuldige je redding van die schuld bij de ander zoekt. Ook in 2013. Dat je die zoekt in de gehoorzaamheid van Christus. Jezelf verloochenen en je laten overdekken en vullen met de gehoorzaamheid van Christus. Dan zie je ook dat dit evangelie niet zwaar en somber is. Dat in de vergeving van je zonden door Christus, elke dag weer, de echte rust en blijdschap te vinden is.
Dan denk ik aan een ander deel van art. 23 van de NGB: “Wij steunen uitsluitend op de gehoorzaamheid van de gekruisigde Christus en rusten daarin. En deze gehoorzaamheid is de onze, wanneer wij in Hem geloven. Zij is voldoende om al onze ongerechtigheden te bedekken. Zij bevrijdt ons geweten van vrees, ontzetting en verschrikking en geeft ons de vrijmoedigheid om tot God te naderen, zonder te doen als onze eerste vader Adam, die zich bevend met vijgenbladeren wilde bedekken.”
Dan leren we om onze dank aan Christus te brengen. Wij zijn dan graag onze hele leven aan Hem verschuldigd. Ik wens u een 2013 toe waarin u, tegen de geest van de tijd in, uw rust en blijdschap vindt in Christus. Schuldbewust maar ook dankbaar verlost. Ik bid dat in de kerken  in het nieuwe jaar dit evangelie elke zondag van de kansels tot de gemeente mag komen.

Ds. Rob Visser,     15 januari 2013             

 

Reacties zijn gesloten.