Wees progressief!

ds. J.R. Visser

 Broeders en zusters 

 In de ogen van velen zitten hier enkele honderden conservatieve kerkleden bij elkaar. Mensen die alles bij het oude willen laten. Die het allemaal goed vinden zoals het vroeger was en zo moet het vooral blijven. Laat ik meteen zeggen als dat de goede typering van ons is zoals we hier zitten, wil ik hier niet bij horen. Ik herken mijzelf daarin helemaal niet. Als we hier wel zo zitten zijn we een uitstervend clubje. En terecht ook.
Dan zijn we bezig om ons huis op het zand te bouwen. Dan bouwen we namelijk op ons eigen gevoel en op onze eigen beleving. Dat is in onze tijd heel populair naar links en rechts toe. Dan vergeten we het allerbelangrijkste en dat is dat het niet om ons gaat. Dan vergeten we dat het om Christus gaat en om de trouw aan wat Hij ons leert. We hebben dat net ook gelezen: “Wie deze woorden van Mij hoort en ernaar handelt, kan vergeleken worden met een verstandig man, die zijn huis bouwde op een rots.”
De weg vooruit door het leven, de weg vooruit als kerken is om je leven, je besluiten steeds weer te toetsen aan wat Christus ons leert. Wat de HERE ons leert door Zijn Woord, de Bijbel.  Die leer is niet saai, die leer is maar niet alleen een stuk dogmatisch denken. Nee, dat is de levende stem van God, dat is de levende stem van onze Verlosser en Heer. Dat is de weg die je de goede weg naar de toekomst wijst. Wie op die weg gaat is progressief. Mensen die met allerlei vernieuwende gedachten komen die niet in overeenstemming zijn met die leer noemen zich progressief maar zijn het niet. Dan zijn zulke vernieuwende, zogenaamde verfrissende gedachten alleen maar achteruitgang.
Leven bij het oude Woord maakt progressief. Je bent echt progressief als je  op de weg gaat die naar dat echte nieuwe en volmaakte leven leidt. Naar het Nieuwe Jeruzalem. Dat is de oude beproefde weg.
Toch zit het in de lucht om over die duidelijke leer van Christus maar minachtend te doen. Want het gaat toch niet om de leer maar om Jezus. Dat kom je op verschillende manieren ook in onze kerken tegen. Soms krijg je het gevoel dat je tegen de bierkaai in preekt, schrijft, praat en leeft. Dat er heel vreemd tegen je aangekeken wordt als je met enthousiasme spreekt over die heerlijke leer van Christus waarin je juist wil groeien en toenemen. Heel duidelijk zie je het verschil van denken en geloven in een reactie van Herman Wegter op het boek van Rob Bell ‘En de meest van deze is de LIEFDE’. Herman Wegter schrijft in reactie op dit boek dat hij twee soorten gelovigen ziet. De ene groep heeft wat hij noemt “het muur-van-dogma’s geloof”. Dat is volgens hem het geloof dat je de Bijbel zo goed mogelijk wilt interpreteren en zo de waarheid kent en je daar aan bindt en uit leeft.  Van dat soort geloven wil Wegter niet veel weten. Hij houdt het bij het ‘vraagteken geloof’. Hij omschrijft dat geloof o.a. zo: “Bij het vraagteken-geloof is het niet zo belangrijk wat je precies gelooft. Bij het vraag-teken geloof is er de overtuiging dat God toch niet in dogma’s of woorden te vangen is. Dat God op zekere hoogte altijd een vraagteken blijft. En dat je samen met al die andere christenen van alle tijden de dialoog aangaat, en een zoektocht maakt naar wie God is”
Wat dit betekent voor de zekerheid die je als gelovige voor de toekomst mag hebben, brengt hij dan zo onder woorden: “Niet dat ik vind dat Bell het allemaal bij het rechte eind heeft. Dat boeit mij niet zo. Maar omdat hij duidelijk maakt dat alles wat we geloven over het leven na de dood speculatie is.”  (In: Lees en Luister voorjaar 2012 p. 13)
Waar geloven niet meer dan een zoektocht,  met ieder zijn eigen inbreng wordt, zijn we de zuivere en zekere stem van Christus zelf kwijt. Dan bouwen we op drijfzand. Dan is de leer van Christus zelf niet meer belangrijk. Die leer die zo zeker is! Die leer is geen discussiestuk, geen stem onder de vele stemmen. Dat is ook juist wat zo anders is aan de leer van Christus met wat de schriftgeleerden leerden. Kijk maar in Matt 7:28,29: “Toen Jezus deze rede had uitgesproken, waren de mensen diep onder de indruk van zijn onderricht, want hij sprak hen toe als iemand met gezag, en niet zoals hun schriftgeleerden.”
Wij willen op deze dag over de weg die Christus ons wijst verder spreken en denken. Gebonden aan Zijn Woord dat ons de echte vrijheid wijst. Wij hebben onze gebonden aan de gereformeerde belijdenis omdat we er diep van overtuigd zijn dat die het Woord van Christus naspreekt. Laat het Woord de norm zijn in ons leven en in ons kerkelijke leven. Dan verkondigen we in de prediking altijd Christus als de weg naar de Vader.  Dan verkondigen we geen algemeen Godsgeloof maar dat we met onze schuld en zonden alleen bij Christus redding vinden. Bij Hem alleen vrede met God om over de weg van Zijn bloed het eeuwige leven in te gaan.
Laat deze dag in het kader hiervan staan. Dan gaan we over de eeuwige weg. De weg die de oudste papieren heeft. De weg die van de eeuwige God komt en die echt leert om in een nieuw leven te staan door de Geest die je het onderwijs geeft dat  volgens Christus Woord is.
Hiermee open ik deze vergadering.           

 

Reacties zijn gesloten.