Crisisloos geloven?

 J.R. Visser

 We leven naar het Pinksterfeest toe. De Geest is over heel Gods volk uitgestort om juist van Christus te kunnen getuigen over de hele wereld. Een nieuwe periode is daarmee in de geschiedenis aangebroken. De periode van de laatste dagen.
Juist als we het over deze periode hebben, zie je steeds weer de gedachte dat dit een heel andere tijd is dan de tijd van het Oude Testament. Dat hoor en zie je ook in eigen kerkelijke leven. Als je naar preken luistert, als je visitatie doet, als je met gemeenteleden spreekt. De tijd voor Christus en de uitstorting van de Geest is dan een tijd van wraak en van veel zwakheid. In die tijd was spreken over bekering, dagelijkse bekering nodig maar na Christus en de uitstorting van de Geest zou dat anders zijn.
Ik geef een paar voorbeelden daarvan in het kerkelijke leven.

 Psalmen

 In het Nederlands Dagblad kwam er een discussie op gang over de wraakpsalmen. Kun je die Psalmen na Christus en na de uitstorting van de Geest nog wel zingen?  De discussie werd nog breder toen collega Braaksma over de Psalmen als groeiremmers schreef. Daarbij stelde hij o.a. de volgende vragen:

“Zou het feit dat we telkens weer zingen over Gods wet (Psalm 119) in plaats van over Jezus, verklaren waarom we vaak zo moralistisch zijn? …… Met andere woorden: kan het ook zijn dat het zingen van Psalmen er (mee?) voor gezorgd heeft dat ons geloof oudtestamentischer is gebleven dan had gemoeten? Dat Jezus niet de plek heeft gekregen in onze geloofsbeleving die Hij had moeten krijgen? Kan het zingen van Psalmen ook als groeiremmer hebben gewerkt?”

De grote vraag bij deze dingen is hoe we naar de Bijbel als het Woord van God kijken. Gaat het hier om het ene Woord van God waarin we de volle openbaring van God hebben? Of zetten we het Oude en het Nieuwe Testament tegenover elkaar? Gaat het in het Oude Testament om hetzelfde geloof als in de tijd na de uitstorting van de heilige Geest?  Vinden we de rijkdom in het leven met de HERE door het Oude en Nieuwe Testament te lezen als het ene boek van God waarbij we juist het Oude en Nieuwe Testament in elkaars licht  leren verstaan?
De Here Jezus gaat ons erin voor om de hele Bijbel als het ene Woord van God te lezen. Ik noem hier alleen Mattheus 5:17-19: “Denk niet dat ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen. Ik ben niet gekomen om ze af te schaffen, maar om ze tot vervulling te brengen.  Ik verzeker jullie: zolang de hemel en de aarde bestaan, blijft elke jota, elke tittel in de wet van kracht, totdat alles gebeurd zal zijn.  Wie dus ook maar een van de kleinste van deze geboden afschaft en aan anderen leert datzelfde te doen, zal als de kleinste worden beschouwd in het koninkrijk van de hemel. Maar wie ze onderhoudt en dat aan anderen leert, zal in het koninkrijk van de hemel in hoog aanzien staan.’
Het Oude Testament en dus ook de Psalmen zijn geen groeiremmers maar leren ons juist God te kennen! Dan is  de wet van God ons zoveel waard omdat we vanuit Christus Gods wet in liefde willen houden.   
Dan is ook het spreken over wraak in de Psalmen niet iets vreemds na de uitstorting van de Heilige Geest. Het kan zijn dat wij het zelf moeilijk vinden. Ik ben wel eens bang dat wij zo over Gods liefde spreken en preken dat we zelf er voor zorgen dat Gods oordeel en Zijn wraak voor ons vreemd en moeilijk worden. Terwijl de Geest zelf er ook steeds weer over spreekt in het Nieuwe Testament. Denk hierbij eens aan Openbaring 6: Toen het lam het vijfde zegel verbrak, zag ik aan de voet van het altaar de zielen van al degenen die geslacht waren omdat ze over God hadden gesproken en vanwege hun getuigenis.  Ze riepen luid: ‘O heilige en betrouwbare Heer, wanneer zult u de mensen die op aarde leven eindelijk straffen en ons bloed op hen wreken?’  Ieder van hen kreeg witte kleren. Verder werd hun gezegd nog een korte tijd geduld te hebben, totdat ook de andere dienaren, hun broeders en zusters die net als zij zouden worden gedood, zich bij hen gevoegd zouden hebben.” vs  9-11
We hebben in het kerkelijke leven van 2012 juist nodig dat we het hele Woord van de Geest lezen. Als een eenheid. Dan leren we juist goed onderscheiden in het leven van elke dag. Daarbij is het Oude Testament van grote waarde. Dat zie je bijvoorbeeld in de brief aan de Hebreeen.  De Geest pleit daar juist voor meer en diepere kennis bij de gemeente. De schrijver van deze brief stuit op tegenstand als hij de gemeente meer en diepere kennis wil bijbrengen. Dat vinden ze allemaal te veel en te  moeilijk. Daarom kan de gemeente het Oude Testament met de diepe betekenis die de Geest daarin gelegd heeft niet meer begrijpen. Dat is armoede. Dat is erg. Kijk maar eens in Hebr 5:11-14. Waarom is het zo nodig om ook het Oude Testament met de diepe kennis van God die daarin ligt te kennen? Dat lezen we in vers 14: “Vast voedsel is voor volwassenen; hun zintuigen zijn door ervaring geoefend en zij zijn in staat onderscheid te maken tussen goed en kwaad.”
 Ligt hier niet een heel belangrijke oorzaak waarom wij nog zo weinig onderscheiden tussen goed en kwaad? We vinden dat al moeilijker. Als iemand zegt dat hij van de Here Jezus houdt moet je toch niet zo moeilijk over zijn manier van leven doen. Dat noemen we dan heel gauw “moralisme”. Als dat nu eens heel gewoon een leven is volgens de wil van God en dus volgens de wil van Christus?!

 Preken

 Deze dingen lijken ook door te werken in de preken. Het valt mij al een paar jaar op dat als ik preken van collega’s hoor het meerdere keren voorkomt dat in de hele dienst niet om vergeving van zonden gebeden wordt. Dat er in de hele dienst niet over het oordeel van God gesproken wordt. Dat daardoor Christus als de Verlosser die we zo nodig hebben in de prediking bijna niet naar voren komt. Dan denk je wel eens: het zal wel toevallig zijn, dat zal ik wel niet goed gehoord hebben.
Dan is het heel opvallend dat prof te Velde in lezingen in het land en ook op de pepcursus die ik bijwoonde sterk waarschuwt tegen een crisislose prediking.  Dat hij er op wijst dat dit veel in onze kerken voorkomt.
Dan is het ook opmerkelijk dat juist in deze tijd onze christelijke gereformeerde broeder prof A. Baars in het Reformatorisch dagblad o.a. dit schreef: “De laatste maanden heb ik nogal wat preken gelezen en gehoord. Al lezend en luisterend bekroop me een wat ongemakkelijk gevoel. Klinkt de werkelijkheid van het gericht van God nog wel voldoende door in preken? Komen predikanten niet te snel en te gemakkelijk met de troost van het Evangelie?”
Wanneer onder ons al meer een prediking komt waaruit we niet meer in de crisis gebracht worden, verdwijnt het leven met de HERE, zoals Hij echt is, al meer uit ons leven. Dan gaan we al meer moeite krijgen met spreken over de zonde, over Gods oordeel, over de noodzaak van bekering in je eigen leven.  Dan wordt dat in onze beleving alleen maar zwaar. Dat zou niet nodig zijn omdat Christus liefde alles overwint.
Juist op Pinksteren zien we hoe nodig het is dat we door de prediking in de crisis gebracht worden. Na de preek van Petrus vragen mensen wat ze moeten doen omdat ze hun eigen schuld tegenover de HERE nu zien. Dan roep Petrus op tot bekering tot Christus. Daartoe zal de prediking altijd weer hebben op te roepen. Zo belijden we het ook samen.
Dan denk ik aan vraag en antwoord 84 HC. Waar we zo duidelijk belijden dat wie in geloof het verkondigde evangelie aanneemt vergeving ontvangt maar wie dat niet doet onder de toorn van God blijft liggen. Dit moet in de prediking ook steeds weer een duidelijk plaats krijgen. Dan denk ik ook aan de Dordtse Leerregels II,5: “De belofte van het evangelie is nu, dat ieder die de gekruisigde Christus gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. Aan alle volken en mensen tot wie God naar Zijn welbehagen Zijn evangelie zendt, moet zonder onderscheid deze belofte openlijk verkondigd worden met bevel zich te bekeren en te geloven.”
Als dit  al meer uit onze prediking gaat verdwijnen, houden we het echte evangelie niet meer aan de mensen voor. Niet meer de echte Christus. Dan is het ook niet vreemd dat een deel van onze christelijke-gereformeerde broeders en zusters erg huiverig zijn om tot verdere samenwerking en eenwording met ons te komen.
De Geest brengt ons door het evangelie steeds weer in de crisis om ons de weg te wijzen naar Christus en een leven heel dicht bij Hem. Dan klinkt het evangelie van de Geest: Zoek bij Christus je leven om echte vrede met God te hebben. Elke dag weer.

 

26 mei 2012

Reacties zijn gesloten.