Over ons appel (2)

 Alles is genade 

De dominee zei in zijn preek: ‘Alles is genade’. Wij zeggen ‘Amen’.
De dominee zei ook nog: Alles is genade en daarover kunnen wij niet van mening verschillen. Wij zeggen opnieuw: ‘Amen’.
De dominee zei verder nog: Je kunt niet over ‘alles is genade’ van mening verschillen, zoals je dat wel kunt over samenwonen en homoseksualiteit. Daarop zeggen wij geen ‘Amen’.
Wij moeten leven van genade en daarom gaan we ons niet te buiten aan belastingfraude, aan roddelen over en haten van onze medemens, aan overspel of aan miskenning van het huwelijk als enige relatie voor de beleving van seksualiteit. Genade en van genade willen leven gaan helemaal samen.  Zonde is zonde en daarover kunnen we moeilijk zó van mening verschillen dat ja en nee binnen de kerk beide mogelijk zijn.
Door de genade van Jezus Christus zijn wij gered, dat is punt één.
In Christus Jezus zijn wij geschapen om goede daden te doen die God mogelijk heeft gemaakt , dat is punt twee (Ef. 2,8-10).
Die twee zijn onverbrekelijk aan elkaar verbonden. Geen genade zonder dat er een christelijk leven aan verbonden is. Zowel het een als het ander hebben wij te danken aan de drie-enige God.

 Ernstige situatie 

In ons vorig artikel hebben wij onze lezers opgeroepen wat te doen. Waarom? Meelevende broeders en zusters delen bepaalde bezwaren met ons, maar… om nu zo aan de bel te trekken als wij het doen met ons Appel aan de a.s. generale synode – dát gaat hun te ver. Wij gaan niet de kerkelijke weg, wij voeren actie, wij sturen misschien wel op een scheuring aan, etc.
Wat we de vorige keer hebben geschreven, laten we staan. Wij willen geen scheuring, maar wij willen wel iets doen. Alles is genade, God zal het doen. Zeker, Hij zal het ook doen. Maar dit neemt niet weg dat wij moeten waarschuwen als er iets ernstigs aan de hand is in onze kerken. Als het bestaansrecht van de vrijgemaakt- gereformeerde kerken in geding is, dan zijn wij geen onruststokers door op de bres te springen en niet met de armen over elkaar blijven zitten. Wij beseffen heel goed dat de meerderheid in onze kerken het wel prima vindt zoals het gaat. Daarom proberen wij de mensen wakker te schudden.
Wij bieden een Appel aan ter ondertekening, zonder om die handtekeningen te gaan bedelen. Men doet mee of niet mee. Laat ieder zich bezinnen op wat hem te doen staat, nu er een synode op komst is die beslissend kan worden voor de toekomst van de kerken.
Wij hebben geen stuk opgesteld voor een stel zwartkijkers die overal kritiek op hebben, en het erg vinden dat het niet meer gaat ‘zoals vroeger’. Wij roepen allen die de gereformeerde kerken lief hebben op hun ogen te openen voor zaken die te maken hebben met wat wij vroeger, maar net zo goed vandaag, ‘gereformeerd’ noemen en daarom behoren te verdedigen.

 Homoseksualiteit: Een keus maken 

Een broeder en zuster melden ons dat zij een dominee hebben horen preken die met nieuws kwam waarvan zij niets wisten. De predikant vertelde nl. dat de a.s. synode gevraagd zal worden zich uit te spreken over het accepteren van andere vormen van (seksueel) samenleven dan het burgerlijk huwelijk. Hun vraag is: weet u hiervan? Ja, daarvan zijn we op de hoogte. In meer dan één gemeente is er verdeeldheid over deze kwestie.
Broeders en zusters gaan samenwonen en leven als man en vrouw zonder een huwelijk te sluiten. Anderen sluiten met iemand van hetzelfde geslacht een geregistreerd partnerschap of zelfs een huwelijk op het gemeentehuis. Een deel van de gemeente feliciteert hen, een ander deelt treurt, omdat God het homoseksueel samenleven verboden heeft.
Hebben onze synodes zich daarover nooit uitgesproken?  Nee, althans niet door een algemeen besluit te nemen over het al of niet geoorloofd homoseksueel samenleven. Geen kerk dacht erover hiervoor ruimte te vragen en homoseksueel samenleven door een synode te laten legitimeren. Wel kregen twee synodes enkele concrete gevallen van homoseksueel samenleven ter beoordeling (Zwolle-Zuid 2008 en Harderwijk 2011). Wat zij adviseerden, lag geheel in de lijn van de verwachting: homoseksueel samenleven is door God verboden. Het moest niet alleen afgeraden, maar afgewezen worden, vond de synode van Zwolle-Zuid in 2008.
Voor het eerst zal een vrijgemaakt-synode te maken krijgen met een verzoek zich uit te spreken. Wellicht weer met een vraag over een concreet geval. Maar nu zal het antwoord van de synode stellig een algemener karakter gaan dragen. Wij kunnen nl. onze ogen niet sluiten voor de realiteit van het Kamper Congres dat op de Theologische Universiteit te Kampen d.d. 20 januari 2012 gehouden is. Dat Congres liep uit op het advies tuchtoefening over kerkleden die homoseksueel samenleven op te schorten.
Op deze website is in maart 2012 daarop reeds gereageerd. We wezen erop dat als de geluiden die op het Kamper Congres gehoord zijn nog verder zullen aanzwellen, er in één klap een eind zal worden gemaakt aan de kerkelijke tucht over gemeenteleden die samenwonen, homoseksueel of heteroseksueel. Opschorten van de tucht om zich eerst te bezinnen, leidt tot afstel van de tucht. Bezinnen deden we ons al vanaf 1970 over homoseksualiteit. Bezinnen over de vrouw al of niet in het ambt al veel langer. In beide gevallen  wordt nu om een keuze gevraagd. Aan verdere bezinning op een homoseksuele levensstijl is er in de kerken, voor zover ons bekend, sinds januari 2012 niets gedaan. De bezinning ligt achter ons, de keuze voor ons. Een keuze die tegenwoordig door velen niet meer op grond van Bijbelteksten wordt gemaakt. Zij vragen een antwoord hoe wij in de huidige cultuur verder aan moeten met twee zaken waarover in de Bijbel uitermate lastige teksten staan.

 Jezus volgen 

Het heeft er even op geleken dat sommigen op het Congres zich heel moeilijk konden voorstellen dat volgelingen van Jezus homoseksueel zouden samenleven. Waren homofielen en lesbiennes die zich bewust onthielden van seksueel verkeer geen voorbeelden voor ons in het navolgen van Jezus?  Daarmee zijn wij het helemaal eens. En daarom begrijpen we niet dat een en dezelfde theoloog (Prof.dr. De Bruijne) die ons  eerst op de schoonheid van de navolging van Jezus had gewezen, even later op het Congres kon pleiten voor opschorting van de tucht.
Wie van de strijd bij homofielen en lesbiennes iets afweet, zal begrijpen dat hun volgen van Jezus met lijden gepaard gaat. Wij voelen ons beschaamd door velen die omwille van Jezus lijden. Beschaamd door de homofiel. Beschaamd ook door veel anderen van wie de situatie niets met seksuele problemen te maken heeft, maar daarom nog wel alles met de navolging van Jezus. We denken aan mensen die vervolgd worden wegens het christelijk geloof, maar ook aan anderen die dagelijks proberen zichzelf te verloochenen en de ander lief te hebben.
Kiezen voor de navolging van Jezus, dat gonst men ons van alle kanten uit de vrijgemaakt-gereformeerde kerken tegen. Welnu, laten wij daar ernst mee maken en dankbaar zijn als merken dat homofiele broeders en lesbische ernst maken met Gods gebod en Jezus volgen in onthouding. Laat de a.s. synode hun strijd niet zwaarder maken toe te geven aan wat niet God, maar onze huidige samenleving wil.
Wij moeten als kerk Jezus durven navolgen door niet een wereldse, maar een christelijke levensstijl te verdedigen. Ook al zullen we misschien merken dat men niet alleen in de wereld, maar ook in gereformeerde kerken een grote hekel aan ons krijgt.
Maar we moeten er een beetje lijden voor over hebben, als we daarbij een goed geweten voor God en de mensen behouden.

 Wat aan een synodale beslissing vast kan zitten 

U moet niet onderschatten wat eraan vastzit als de komende synode op het hierboven genoemde punt een verkeerde, een halfslachtige of helemaal geen beslissing neemt.
Wij gaan dan de weg op niet achter Jezus, maar achter ‘onze tijd’ aan, waarin wij verlegen zijn wat de Bijbel over homoseksueel verkeer zegt.
Wij helpen onze homofiele broeders en zusters van de wal in de sloot. Zij hebben evenals wij de vermaning en de kerkelijke tucht nodig die ons op de rijkdom van Gods genade, maar ook op die van het christelijke leven wijst.
Wij zullen na een verkeerde beslissing ouderlingen overhouden die met hun handen in het haar zitten als gemeenteleden straks (nu gebeurt het al) gaan zeggen: waarom mag dit of dat in onze gemeente wel en waarom mag ik mijn gang niet gaan?
Zeker, het is moeilijk in de christelijke kerk eerlijk tucht te oefenen, omdat ‘wij allemaal’ zondigen.  Maar in plaats van in zonden te berusten of ze zelfs goed te praten, moeten wij ze – ongeacht tegen welk gebod van God ze ingaan – ontmaskeren in het licht van het evangelie. Zonden moeten we eindeloos vaak vergeven als er berouw is, zonden moeten we ook durven bestraffen in de kerk, als er van bekering geen sprake is. Gods heiligheid is in geding als kerkenraden beslissingen moeten nemen over de toegang tot het heilig avondmaal.

 De synode – en daarna? 

Het ligt voor de hand dat lezers ons vragen wat wij gaan doen als de a.s. synode van Ede al onze bezwaren afwijst. We hoeven niet bang te zijn dat onze bezwaren niet in behandeling komen. Stel voor dat de synode onze methode (een Appel) helemaal afwijst en daarom ons Appel niet in behandeling neemt, dan zullen allerlei zaken die wij in het Appel aan de orde stellen, toch wel op de agenda komen. Denk alleen maar aan de kwestie van al of niet vrouwelijke ambtsdragers. Het zal ons geen moeite kosten te concluderen of de synode in deze en andere zaken een gereformeerde koers wil inslaan of ervan afbuigt.
Maar als onze bezwaren dan worden afgewezen? Op die vraag geven wij op dit moment geen antwoord. Niet omdat wij bang zijn voor een netelige vraag, maar eenvoudig omdat wij eerst de synodebeslissingen behoren af te wachten. Aan het eind van ons Appel melden we dat we voor de synode zullen bidden.
Wij verklaren tegelijk dat onze bezwaren dermate serieus zijn dat wij niet alvast de garantie geven binnen de vrijgemaakt- gereformeerde kerken te blijven. Wij hebben geen Gereformeerde Bond in de GKv en wij zullen er ook geen vormen. Daarover schrijven we in deze rubriek de volgende keer meer. Nu is het nog evident dat we verbonden zijn en verbonden wensen te blijven aan deze kerken. Wij vragen om een helder antwoord op de basisvraag of de kerken, in synodale vergadering volgend jaar bijeen in Ede, metterdaad gereformeerde kerken willen blijven. In dat geval slaan ze ons Appel niet in de wind. Doen ze het wel, dan zullen we ons beraden op de vraag hoe het daarna moet.
Onze lezers kunnen erop rekenen dat we hen te zijner tijd met een duidelijk antwoord zullen dienen.

Reacties zijn gesloten.